«Μπάρτσα» σου λέω παράΦΟΡα!

Είναι κάποιες ομάδες που έχουν βαλθεί να σε τρελάνουν! Που ανεξαρτήτως οπαδικών συναισθημάτων σε ωθούν να χαίρεσαι με τη χαρά τους και να πιστεύεις στη φιλοσοφία τους. Αλλά κάποιες φορές είναι που απορείς και λες… για στάσου! Ε δεν είναι και όλοι οι επιθετικοί σου σκάρτοι ρε Μπαρτσελόνα μου! Τα ΝΟΥΜΕΡΑ δεν σβήνουν και οι Ετό, Ιμπραΐμοβιτς, Βίγια θες δεν θες είναι αστέρια! Το www.sport-fm σας δείχνει του λόγου το αληθές!

Η αναζήτηση του υπερπαίκτη

Ίσως είναι το σύστημα. Τα γρανάζια του κέντρου (Τσάβι, Ινιέστα), η λατρεία του Μέσι, η αγάπη στα φιντάνια των ακαδημιών. Ναι ίσως να είναι όλα αυτά μαζί και ο τρόπος ανάπτυξης του Γκουαρντιόλα με το ομαδικό παιχνίδι. Άλλα ότι και να είναι, η απαξίωση των επιθετικών κάπως χτυπάει, που λες δεν μπορεί. Κάτι άλλο φταίει. Όχι αυτοί.

Από τη σεζόν 2007-08 όταν άρχισε να παίρνει τα πάνω του ο Μέσι και να ξεπερνάει σε λάμψη τον τότε αστέρα της ομάδας Ροναλντίνιο, η διοίκηση των «μπλαουγκράνα» έψαχνε το μοναδικό κομμάτι που έλειπε από μία καλοκουρδισμένη μηχανή, που ίσως αποδειχτεί και η λειτουργικά πιο άρτια της ιστορίας. Το κομμάτι αυτό του παζλ ήταν η αιχμή του δόρατος της ομάδας. Ο φουνταριστός του συστήματος 4-3-3. Αριστερά και δεξιά Μέσι, Ανρί, Ροναλντίνιο, Πέδρο, έδιναν πάντα την ενέργεια, αλλά κάποιος μπροστά έπρεπε – πίστευαν και ακόμη πιστεύουν – να τη μετουσιώνει σε θέαμα. Δηλαδή; Σε γκολ, σε ενέργειες, σε διαρκή κίνηση. Ίσως να έψαχναν το κράμα Πελέ και Μαραντόνα. Το κράμα Μέσι και Κρ.Ρονάλντο. Το κράμα που ακόμη γυρεύουν παντού.


Η πρώτη λύση

Τότε υπήρχε ο Ετό. Ο Σαμουέλ Ετό που βρισκόταν στην ομάδα από το 2004. Που συγκαταλεγόταν πάντα στους καλύτερους επιθετικούς του κόσμου. Που σκόραρε κατά βούληση σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο. Αλλά όχι. Κάτι δεν τους κολλούσε. Αποφάσισαν τη σεζόν 2008-09 να του δώσουν μία τελευταία ευκαιρία να αποδείξει ότι αξίζει την παρουσία του στο ρόστερ της ομάδας. Τι έκανε εκείνος; Την άρπαξε από τα μαλλιά. Και την ευκαιρία, αλλά και την Μπαρτσελόνα και την οδήγησε στην κορυφή της Ισπανίας και της Ευρώπης με πρωτεργάτη βέβαια πάντα τον Μέσι (38 γκολ-18 ασίστ). Ο Καμερουνέζος πέτυχε 36 γκολ σε 52 αγώνες! Η απάντηση της διοίκησης; Ευχαριστώ αλλά όχι. Ο Ετό δεν έκανε για την Μπάρτσα και το ψάξιμο έδειξε τον εκλεκτό!




Η δεύτερη λύση

Ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς! Αυτός ναι! Έχει τα πάντα! Φέρτε τον! Ο Ετό δόθηκε στα ανταλλάγματα με μια βαλίτσα χρήματα επιπλέον στην Ίντερ και πανηγύρισε μαζί της το τρεμπλ την επόμενη χρονιά! Όσο για τη φετινή; 37 γκολ σε 53 αγώνες και προσωπικό ρεκόρ καριέρας. Αλλά όχι. Ο Ετό δεν έκανε. Νέο κεφάλαιο Ζλάταν στην ομάδα τη σεζόν 2009-10. Ήρθε ο Σουηδός επιθετικός των τότε 6 συνεχόμενων πρωταθλημάτων ανεξαρτήτως ομάδας που άλλαζε. Δεν τον πείραζε η χώρα. Τον ένοιαζε πάντα να τερματίζει με κούπα στα χέρια. Και έτσι και έκανε. 21 γκολ σε 41 αγώνες και η κούπα του πρωταθλητή στα χέρια του για έβδομη συνεχόμενη σεζόν. Ο Μέσι με 47 γκολ και 11 ασίστ πήρε τα φώτα πάνω του και ο Ιμπρα έμοιαζε και πάλι λίγος στο «Καμπ Νου» με την αναζήτηση να συνεχίζεται. Α, παρεμπιπτόντως ο Ζλάταν, δόθηκε στην Μίλαν την οποία φυσικά και οδήγησε στον τίτλο για να φτάσει τους ΟΧΤΩ συνεχόμενους!




Η τρίτη λύση

Ο εκλεκτός της νέας σεζόν είχε βρεθεί! Ο Νταβίντ Βίγια Ε μα ναι! Την τεχνική την είχε! Το γκολ επίσης! Ήταν και Ισπανός γνωρίζοντας τη μισή ομάδα από την εθνική. Ο τέλειος συνδυασμός. Ο Βίγια άρχισε να σκοράρει με το καλημέρα. Η Μπαρτσελόνα πήρε το πρωτάθλημα και το Τσάμπιονς Λιγκ και μπροστά στον εκπληκτικό Μέσι των 53 γκολ και 24 ασίστ σε 55 αγώνες, ο Βίγια των 23 γκολ σε 50 αγώνες δεν γέμισε το μάτι. Τι λεγόταν στις εξέδρες πριν τον τελικό; Ότι από τις 26 Φλεβάρη ως τις 28 Μάη, δηλαδή σε τρεις μήνες, είχε αγωνιστεί σε 16 αναμετρήσεις σκοράροντας μόλις μία φορά κόντρα στην Οσασούνα! Φως φανάρι δηλαδή! Ποιος Βίγια;;; Ε μα όχι. Φυσικά θα του δοθεί άλλη μία ευκαιρία, αλλά εδώ κάπου δεν μπορούμε να γνέψουμε καταφατικά το κεφάλι στην άποψη των διοικούντων!




Και τώρα τι;

Όλα ωραία και καλά αλλά αυτό που ψάχνετε μάλλον δεν υπάρχει κύριοι υπεύθυνοι. Τα στατιστικά των Ιμπραΐμοβιτς και Ετό μιλάνε από μόνα τους. Το ίδιο και οι τίτλοι τους μετά την αποχώρηση από την Βαρκελώνη. Δεν είναι ότι δεν κάνουν. Είναι ότι δεν αυτό που ψάχνεις πολλές φορές δεν υπάρχει. Άλλες φορές πάλι… το βρίσκεις. Έτσι δεν είναι Λιονέλ; Καλή τύχη στην αναζήτηση και μέχρι τότε το μόνο σίγουρο που θα έχουν, είναι το άπλετο χειροκρότημα από τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους του πλανήτη.




Άκης Βαΐου