Το κύπελλο μιλάει!

Τι και αν το ύψος του μόλις που ξεπερνά τα 36 εκατοστά, για χάρη του έχουν κλάψει πολλοί άνδρες, που το είδαν να καταλήγει στα χέρια των αντιπάλων τους. Το τρόπαιο που απονέμεται στους Παγκόσμιους Πρωταθλητές του ποδοσφαίρου αποτελεί όνειρο για κάθε ποδοσφαιριστή που φορά τη φανέλα της εθνικής του ομάδας.

Με αφορμή την περιοδεία Coca Cola FIFA World Cup Trophy Tour το πολυπόθητο τρόπαιο κάνει μια στάση στην Ελλάδα και παραχωρεί τη μοναδική αποκλειστική συνέντευξη στη χώρα μας όπου πρόκειται να παραμείνει μέχρι την Κυριακή.

Το μέρος συνάντησης με το κύπελλο είχε κρατηθεί σαν επτασφράγιστο μυστικό. Φτάσαμε στην τοποθεσία με δεμένα μάτια και το συναντήσαμε σε μία απόμερη σκονισμένη αποθήκη στην κορυφή μιας βουνοπλαγιάς. Εκεί δεν θα μας ενοχλούσε κανείς.

Δείτε τι μας είπε:

Ας μιλήσουμε λίγο για σένα, έχω την εντύπωση ότι δεν σ’ αρέσει να εμφανίζεσαι συχνά δημόσια.

Όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια. Αν είχα την ευκαιρία θα εμφανιζόμουν περισσότερες φορές. Απλά καταλαβαίνεις είναι λίγο δύσκολο να είσαι φτιαγμένος από ατόφιο χρυσάφι και να κυκλοφορείς ελευθέρα στους δρόμους. Όλο και κάποιος θα βρεθεί που δεν θα αποδεχτεί αυτή σου τη διαφορετικότητα και θα θεωρήσει καλή ιδέα να σε κλέψει και στη συνέχεια να σε πουλήσει ή ακόμα χειρότερα να σε λιώσει για να σε κάνει βραχιολάκια και κολιέ για το λαιμό! Βλέπετε δεν θέλω να έχω την τύχη που είχε ο πρόγονος μου στη Βραζιλία στη δεκαετία του 80’, όπου χάθηκαν οριστικά τα ίχνη του. Αν και ήμουν μικρό τότε θυμάμαι να αναφέρουν πως κάποιοι κακοί άνθρωποι το έκλεψαν από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βραζιλίας και το έλιωσαν προκειμένου να κρατήσουν το χρυσάφι του.

Θα ήθελες να μας μιλήσεις για τους προγόνους σου. Τι γνωρίζεις για αυτούς;

Η μητέρα μου γεννήθηκε το 1929 και είχε το όνομα Victory, που προέρχεται από την αρχαία Ελληνίδα θεά Νίκη. Ένα χρόνο μετά ταξίδεψε στην Ουρουγουάη η οποία διοργάνωσε και κέρδισε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στις δυο επόμενες διοργανώσεις παρέμεινε στα χέρια των Ιταλών μέχρι που ξεκίνησε ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Δύσκολα χρόνια τότε…

Μόνο; Αναγκάστηκε να παραμείνει κρυμμένη μέσα σε ένα κουτί παπουτσιών κάτω από ένα κρεβάτι στο σπίτι του προέδρου της ιταλικής ομοσπονδίας για να μην πέσει στα χέρια των ναζί.

Και τι έγινε; Τι γλίτωσε ;

Ναι ευτυχώς! Βέβαια το 1946, πήρε το όνομα του εμπνευστή της (ο οποίος υπήρξε και πρόεδρος της ΦΙΦΑ) του Ζιλ Ριμέ. Ξέρετε πως χωρίς αυτόν μπορεί να μην υπήρχα ούτε εγώ, αφού εκείνος ήταν που υλοποίησε την ιδέα για τη δημιουργία ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Πως κύλησαν τα χρόνια μετά;

Σχετικά ήρεμα, αν εξαιρέσεις βέβαια το περιστατικό στην Αγγλία το 1966. Τότε το είχαν αρπάξει από μια έκθεση στο Λονδίνο όμως για καλή μας τύχη βρέθηκε λίγες μέρες μετά από ένα σκύλο ονόματι Πικλς σε ένα πάρκο τυλιγμένο με εφημερίδα. Το γεγονός αυτό προκάλεσε αναστάτωση στους διοργανωτές και όταν τέσσερα χρόνια μετά η Βραζιλία κατέκτησε για τρίτη φορά τον τίτλο της πρωταθλήτριας κόσμου, αποφάσισε να την ακολουθήσει πίσω. Έτσι μετά από λίγο γεννήθηκα εγώ!

Φέτος κλείνεις τα 36 σου χρόνια. Μπορούμε να πούμε ότι πλέον έχεις ωριμάσει αρκετά για να μπορείς να κρίνεις με αντικειμενικό μάτι όλες αυτές τις διοργανώσεις που συμμετείχες;

Νομίζω ναι. Τα πρώτα χρόνια με παρέσυρε ο ενθουσιασμός μου. Όποια ομάδα κέρδιζε στον τελικό γινόμουν αυτόματα φανατικός οπαδός της. Ένιωθα ότι ήθελα να βγάλω πόδια και αρχίσω να τρέχω και να πανηγυρίζω μαζί με τους παίκτες. Από το 1990 και μετά έγινα πιο επιφυλακτικός. Κάτι εκείνο το πέναλτι που κέρδισε η Γερμανία και νίκησε στον τελικό τους Αργεντινούς, αλλά περισσότερο εκείνος ο τελικός Βραζιλία-Ιταλία το 1994 που έγινε ντάλα μεσημέρι και σαν να μην έφτανε αυτό κανένας τους δεν μπορούσε να κερδίσει και πήγαν στα πέναλτι. Δεν είχα καμία διάθεση να απονεμηθώ εκείνη την ημέρα.

Ποιος τελικός σου έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη;

Δεν θα πω έναν, αλλά δύο. Ο πρώτος σίγουρα το 1974. Ήταν ομαδάρα αυτή η Ολλανδία, αλλά και οι Γερμανοί δεν πήγαιναν πίσω, οπότε όταν κέρδισαν ήμουν πολύ χαρούμενος. Ο Μπεκενμπάουερ ήταν ο πρώτος που με κράτησε στα χέρια του και θα μπορούσα να πω ότι τον θεωρώ πατέρα μου. Κάθε φορά που τον βλέπω φωνάζω «μπαμπά, μπαμπά» αλλά δεν νομίζω ότι ακούει.

Και ο δεύτερος τελικός;

Σίγουρα ο προηγούμενος. Το Γαλλία-Ιταλία. Ένταση, εναλλαγές, κουτουλιές, πέναλτι. Τι άλλο να ζητήσει ένας άντρας από τη ζωή του;

Από τους αρχηγούς που σε κράτησαν στα χέρια τους ποιος σου έκανε καλύτερη εντύπωση;

Είπαμε για τον Μπεκενμπάουερ. Άλλος που να μου έκανε καλή εντύπωση… Ο Μαραντόνα ήταν διασκεδαστικός τύπος, το 86’. Άσε που είχαμε σχεδόν το ίδιο ύψος. Άλλα από εκεί και πέρα δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Τη στιγμή που κέρδιζαν όλοι ήταν τα καλύτερα παιδιά. Και ο Πασαρέλα το 78’, ο Τζοφ το 82’, ο Ματέους το 90’. Κανονικά πρέπει να τους αναφέρω όλους, σου ξαναλέω όμως ότι τη στιγμή της νίκης όλοι τους ήταν οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου.

Ας αφήσουμε τα αγωνιστικά και ας μιλήσουμε και πάλι λίγο πιο προσωπικά. Πως νιώθεις που είσαι ίσως το μεγαλύτερο σύμβολο του ποδοσφαίρου αυτή τη στιγμή;

Όπως όλα τα σύμβολα, μοναξιά. Γι’ αυτό τα τελευταία τέσσερα χρόνια νιώθω αναζωογονημένος που κάνω τη βόλτα μου σε όλο τον κόσμο με το “Coca Cola FIFA World Cup Trophy Tour”. Γνωρίζω πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Καλοί είναι οι ποδοσφαιριστές δε λέω, αλλά για ελάτε λίγο στη θέση μου. Το μόνο που περίμενα τόσα χρόνια είναι να τελειώσει ένα τελικός και να έρθουν ένα τσούρμο ιδρωμένοι μαντράχαλοι και να με περιφέρουν σε όλο το γήπεδο. Ενώ τώρα, έρχονται παιδάκια, έρχονται γυναίκες, μου χαμογελάνε με τραβάνε φωτογραφίες. Νιώθω πραγματικά άλλο κύπελλο!

*Το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να δει από κοντά το σπουδαιότερο ποδοσφαιρικό τρόπαιο του πλανήτη στην εκδήλωση που θα γίνει την Κυριακή στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 19:00 το απόγευμα.

Επιμέλεια: Εύη Μάνου-Θανάσης Ράλλης